Μαθηματικά

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μαθηματικά
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 2 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 4,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Α
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Γενικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα αποσκοπεί στο να καταστήσει τους σπουδαστές του Τμήματος Κλωστοϋφαντουργίας ικανούς να κατανοήσουν και να αφομοιώσουν τις βασικές μαθηματικές έννοιες όπως παραγώγους, ολοκληρώματα και στοιχεία Οικονομικών Μαθηματικών, καθώς και την ιδιαίτερη κατηγορία μαθημάτων του Τμήματος με γνωστικά αντικείμενα γύρω από το Marketing, την οργάνωση και τη Διοίκηση Κλωστοϋφαντουργικών επιχειρήσεων.

Διαφορικός λογισμός: Όρια και συνέχεια συναρτήσεων μιας μεταβλητής. Εφαπτομένη συνάρτησης, ρυθμός μεταβολής. Παράγωγοι συναρτήσεων, ιδιότητες, παράγωγοι βασικών συναρτήσεων. Θεώρημα Rolle και μέσης τιμής. Τοπικά ακρότατα και μελέτη παραγωγίσιμων συναρτήσεων.

Ολοκληρωτικός λογισμός: Αόριστο ολοκλήρωμα, ορισμός και υπολογισμός χαρακτηριστικών περιπτώσεων. Ολοκλήρωση κατά παράγοντες. Υπολογισμός με μετασχηματισμό. Ορισμένο ολοκλήρωμα, ορισμός και γεωμετρική ερμηνεία. Θεμελιώδες θεώρημα ολοκληρωτικού λογισμού. Γενικευμένα ολοκληρώματα.

Στοιχεία Οικονομικών Μαθηματικών: Οικονομικές συναρτήσεις, προβλήματα βελτιστοποίησης συναρτήσεων μιας μεταβλητής (αριστοποίηση κέρδους, παραγωγής, κόστους, αποθεμάτων).


Ε. Κατωπόδης, Α. Μακρυγιάνης, Σ. Σάσσαλος, «Μαθηματικά Ι – Διαφορικός και Ολοκληρωτικός Λογισμός», ΙΙ, Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 1995.

Ι. Γεωργούδης, Α. Παλιατσός, Ν. Πρεζεράκος, «Διαφορικές Εξισώσεις», Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 1995.

Αναστασίου, Δημητρακούδης, Κουρής, Α. Πετράκης, Δ. Τσουκαλάς, «Διαφορικός – Ολοκληρωτικός Λογισμός», ΙΙ, Εκδόσεις Δηρός, Αθήνα, 2002.

Α. Αλεξανδρόπουλος, Α. Παλιατσός, Σ. Σάσσαλος, «Μαθηματικά για Οικονομολόγους – Οικονομικά Μαθηματικά», Ι, Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 2002.

Κ. Α. Stroud, D. J. Booth, “Engineering Mathematics”, Palgrave Macmillan, New York, 2007.

Α. Αλεξανδρόπουλος, Λ. Βρυζίδης, Σ. Ζαχαροπούλου, Α. Παλιατσός, «Εργαστηριακές Ασκήσεις Υπολογιστικών Μαθηματικών με Εφαρμογές σε Mathematica και Matlab», Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 2006.


Φυσική Ι

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Φυσική Ι
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 2+1 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 4,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Α
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Γενικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Η Φυσική Ι, ως μάθημα γενικής υποδομής, επιδιώκει να προσφέρει στο σπουδαστή γνώσεις που θα καλύψουν τις εκπαιδευτικές του ανάγκες και θα διαμορφώσουν την καλύτερη και πλέον ευέλικτη θεωρητική υποδομή, η οποία θα επιτρέψει τη συνεχή του προσαρμογή στις διαρκώς μεταβαλλόμενες τεχνολογικές συνθήκες.
Με την πειραματική εφαρμογή στο εργαστήριο δίνεται στους σπουδαστές η δυνατότητα της κατανόησης και της αφομοίωσης των νόμων της Φυσικής, με στόχο την προαγωγή της Τεχνολογίας.

Κινηματική: Διανύσματα. Εσωτερικό και εξωτερικό γινόμενο διανυσμάτων. Παράγωγος διανύσματος. Καμπυλόγραμμη, κυκλική, ευθύγραμμη κίνηση. Καμπυλόγραμμη κίνηση με σταθερή επιτάχυνση. Σχετική κίνηση. Μετασχηματισμός Γαλιλαίου.
Δυναμική υλικού σημείου: Νόμοι του Νεύτωνα, δυνάμεις και είδη δυνάμεων. Ελαστικές δυνάμεις και δυνάμεις τριβής.
Νόμοι διατήρησης: Κινητική ενέργεια, έργο, ισχύς, διατηρητικές δυνάμεις. Δυναμική ενέργεια. Νόμος διατήρησης της μηχανικής ενέργειας. Νόμος διατήρησης της ορμής. Κρούση δύο σωμάτων. Νόμος διατήρησης της στροφορμής. Συστήματα μεταβλητής μάζας.
Μηχανική του στερεού σώματος: Σύνθετη κίνηση, κίνηση στο επίπεδο, κίνηση του κ.μ. ενός σώματος. Περιστροφή σώματος γύρω από ορισμένο άξονα. Κινητική ενέργεια σώματος που περιστρέφεται. Έργο ροπής.
Ταλαντώσεις: Ταλαντώσεις συστήματος ενός βαθμού ελευθερίας. Αρμονικές ταλαντώσεις. Πρόσθεση αμοιβαία καθέτων ταλαντώσεων. Φθίνουσες ταλαντώσεις.
Θερμοδυναμική: Θερμοκρασία, καταστατική εξίσωση των τελείων αερίων, συστήματα πολλών σωματιδίων–έργο, Συστήματα πολλών σωματιδίων–θερμότητα, πρώτος νόμος της Θερμοδυναμικής, εντροπία, κύκλος Carnot. Δεύτερος νόμος της Θερμοδυναμικής. Εφαρμογές, στατιστική έννοια της εντροπίας.

R. Resnick, D. Halliday, K. Krane, «Φυσική», Ελληνική Μετάφραση Α. Ακύλας, Γ. Διαμαντόπουλος, 4η Έκδοση, Εκδόσεις Πνευματικός, Αθήνα, 2009.

Π. Σκούντζος, Α. Σκούντζος, «Μετακλασσική Φυσική», ΙΙ, Μακεδονικές Εκδόσεις, Αθήνα, 2004.

R. Serway, “Physics for Scientists and Engineers”, I, II, III, Ελληνική Μετάφραση Λ. Κ. Ρεσβάνης, Εκδόσεις Λ. Κ. Ρεσβάνη, Αθήνα, 1991.

M. M. Sternheim, J. W. Kane, “General Physics”, 2nd Edition, Wiley, 1991.


Γενική Χημεία

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Γενική Χημεία
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 3 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 6,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Α
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Γενικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα επιτρέπει στους σπουδαστές την κατανόηση βασικών αρχών και εννοιών της Ανόργανης και της Οργανικής Χημείας. Σκοπός του εργαστηρίου είναι η απόκτηση δεξιοτήτων στο χειρισμό των χημικών ενώσεων και επαρκών γνώσεων στις τεχνικές του χημικού εργαστηρίου. Κύριος στόχος είναι η εκμάθηση χρήσιμων χημικών πειραματικών μεθόδων.

Περιοδικός πίνακας των στοιχείων, ατομική δομή, σύγχρονη ατομική θεωρία. Μόρια και χημικοί δεσμοί. Χημεία των διαλυμάτων. Διαλυτότητα. Παρασκευή διαλυμάτων, νόμοι αραίωσης. Ταχύτητα και μηχανισμός χημικής αντίδρασης. Θερμοχημεία. Βασικές αρχές χημικής ισορροπίας. Παράγοντες ισορροπίας. Αρχή Le Chatelier–Van’t Hoff. Οξέα, βάσεις, άλατα. Θεωρίες οξέων και βάσεων. Εξουδετέρωση. Δείκτες. Ιοντική ισορροπία. Προσδιορισμός pH και pKa. Αριθμός οξείδωσης. Οξειδοαναγωγή, οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις. Κατάταξη οργανικών ενώσεων, ομόλογες σειρές. Μηχανισμοί οργανικών αντιδράσεων (SN1, SN2, E1, E2). Άκυκλες και κυκλικές ενώσεις. Αρωματικές ενώσεις, αρωματικός χαρακτήρας, δομές συντονισμού. Επαγωγικό, συζυγιακό φαινόμενο. Υβριδισμός, sp, sp2, sp3 υβριδοποιημένα τροχιακά.
Ογκομετρική ανάλυση και οξειδοαναγωγικές ογκομετρήσεις. Χημική ανάλυση, ανιχνεύσεις και ταυτοποιήσεις υλικών.

R. H. Petrucci, F. G. Herring, J. D. Madura, C. Bissonnette, “General Chemistry: Principles and Modern Applications”, Pearson Education, Canada, 2010.

J. McMurry, R. C. Fay, “General Chemistry: Atoms First”, Prentice Hall, 2009.

J. E. House, “Inorganic Chemistry”, Pearson Education, Canada, 2008.

Weiss, Greco, Rickard, “Experiments in General Chemistry”, Prentice Hall, 2007.

J. E. McMurry, “Organic Chemistry”, Cengage Learning, 2011.

J. E. McMurry, “Fundamentals of Organic Chemistry”, Cengage Learning, 2011.

B. F. Woodfield, M. C. Asplund, S. Haderlie, “Virtual Chemlab: Problems and Assignments for the Virtual Laboratory”, Pearson Prentice Hall, 2006.


Επιστήμη και Τεχνολογία Ινών

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Επιστήμη και Τεχνολογία Ινών
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 4+1 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 8,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Α
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Η μελέτη των φυσικών, μηχανικών και χημικών ιδιοτήτων και των χαρακτηριστικών των ινών Κλωστοϋφαντουργικής χρήσης. Η αφομοίωση στοιχείων και τεχνικών για την εξακρίβωση της ταυτότητας των ινών, καθώς και μεθόδων για τον έλεγχο της ποιότητας των ινών. Η αξιολόγηση των δεδομένων στοιχείων ποιότητας για κάθε ίνα, ούτως ώστε να επιτυγχάνεται η ιδανική χρήση αυτών, σε αμιγείς ή σε σύμμεικτες καταστάσεις, για την παραγωγή ινωδών προϊόντων.

Εισαγωγή στις Κλωστοϋφαντουργικές ίνες. Γενικά χαρακτηριστικά. Φύση και δομή των ινών. Ταξινόμηση ινών (φυσικές, τεχνητές). Αναλυτική παρουσίαση ινών κάθε κατηγορίας (κυτταρινικές, πρωτεϊνικές, αναγεννημένης κυτταρίνης, συνθετικές), με έμφαση στην ανάπτυξη και τη μορφολογία των φυσικών ινών και στην παραγωγή των τεχνητών ινών. Μέθοδοι και συσκευές αναγνώρισης–ταυτοποίησης Κλωστοϋφαντουργικών ινών. Φυσικές, μηχανικές, χημικές ιδιότητες, χαρακτηριστικά φυσικών Κλωστοϋφαντουργικών ινών. Μέθοδοι και συσκευές προσδιορισμού των φυσικομηχανικών ιδιοτήτων αυτών. Χρήσεις και προϋποθέσεις της κατάλληλης ανάμειξης ινών για την παραγωγή συγκεκριμένων προϊόντων. Επίδραση ιδιοτήτων και χαρακτηριστικών των ινών στα τελικά προϊόντα.
Εργαστηριακές ασκήσεις για την ταυτοποίηση–αναγνώριση των Κλωστοϋφαντουργικών ινών και για τον προσδιορισμό φυσικών, μηχανικών και χημικών ιδιοτήτων και χαρακτηριστικών τους (μήκος, λεπτότητα, διάμετρος, μορφολογία, γραμμική πυκνότητα, υγροσκοπικότητα, εφελκυστική αντοχή).

J. W. S. Hearle, R. H. Peters, “Fibre Structure”, Butterworths, Manchester, 1963.

Ν. Πριμέντας, «Ίνες – Φυσικές, Μηχανικές, Χημικές Ιδιότητες», Αθήνα, 1977.

“Identification of Textile Materials”, The Textile Institute, Manchester, 1985.

J. E. Booth, “Principles of Textile Testing”, Heywood, London, 1986.

J. G. Cook, “Handbook of Textile Fibres”, I, II, Merrow, 1993.

S. B. Warner, “Fiber Science”, Prentice Hall, 1995.

J. C. Masson, “Acrylic Fiber Technology and Applications”, Marcel Dekker, Inc., 1995.

P. Carty, “Fibre Properties”, Pentaxion Ltd, Newcastle, 1996.

W. E. Morton, J. W. S. Hearle, “Physical Properties of Textile Fibres”, The Textile Institute, Manchester, 1997.

T. Hongu, G. O. Phillips, “New Fibers”, Woodhead Publishing Ltd, 1997.

B. P. Saville, “Physical Testing of Textiles”, Woodhead Publishing Ltd, 1999.

C. Woodings, “Regenerated Cellulose Fibres”, Woodhead Publishing Ltd, 2001.

J. Mussig, “Industrial Applications of Natural Fibres”, Wiley, 2010.


Σχεδίαση και Διαδικασίες Παραγωγής Πλεκτών Υφασμάτων

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Σχεδίαση και Διαδικασίες Παραγωγής Πλεκτών Υφασμάτων
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 4 Θεωρία + 3 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 8,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Α
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα αποσκοπεί στο να καταστήσει τους σπουδαστές ικανούς να αντιληφθούν το χώρο της παραγωγής πλεκτών υφασμάτων, να γνωρίσουν τις κατηγορίες των πλεκτών υφασμάτων που κατασκευάζονται στη βιομηχανία, να κατανοήσουν τον τρόπο σχηματισμού θηλιάς και σχεδίασης των πλεκτών υφασμάτων, να εφαρμόσουν εργαστηριακές ασκήσεις παραγωγής πλεκτών υφασμάτων, να εντοπίζουν τις τεχνολογικές διαφορές των διαφόρων τύπων πλεκτομηχανών, να αντιλαμβάνονται τους μηχανισμούς και τα συστήματα που χρησιμοποιούνται για το σχηματισμό θηλιάς, να γνωρίζουν τη δομή των ευθύγραμμων, κυκλικών και στημονοπλεκτομηχανών, να κατασκευάζουν συγκεκριμένου τύπου πλεκτά και να εντοπίζουν προβλήματα στα στοιχεία/μηχανικά μέρη της πλεκτομηχανής.

Ιστορική εξέλιξη της Πλεκτικής. Κατάταξη πλεκτών υφασμάτων και πλεκτομηχανών. Παρουσίαση και ανάλυση των στοιχείων Πλεκτικής. Βασικές αρχές σχηματισμού θηλιάς σε υφαδοπλεκτά και σε στημονοπλεκτά. Τρόποι σχεδίασης πλεκτών (σχεδίαση μονόπλακων και δίπλακων πλεκτών και στημονοπλεκτών με ένα ή δύο κλωστοφόρους). Ανάπτυξη σχεδίων για πλεκτά υφαδιού και στημονιού. Παρουσίαση των στημονοπλεκτομηχανών «Ράσσελ» και «Τρικότ». Παρουσίαση και ανάπτυξη των διαφόρων βασικών μηχανισμών για τη δημιουργία πλεκτού υφάσματος. Παρουσίαση και ανάπτυξη ειδικών στημονοπλεκτομηχανών για “Milanese” και “Tufting”. Μίτωμα των στημονιών στους κλωστοδηγούς. Κύκλος συντήρησης και αναγκαίες ρυθμίσεις για τη βελτίωση της ποιότητας του παραγόμενου πλεκτού και αύξηση της παραγωγικότητας.

I. Wünsch, “Lexikon Wirkerei und Strickerei”, Deutscher Fachverlag, GmbH, 2008.

K. P. Weber, M. O. Weber “Wirkerei und Strickerei, Technologische und Bindungstechnische Grundlagen”, Μelliand, 2008.

D. J. Spencer, “Knitting Technology: A Comprehensive Handbook and Practical Guide”, Woodhead Publishing Series in Textiles, 2001.

F. Tellier-Loumagne, W. Kuhlmann, “Textildesign Stricken: Inspirationen aus der Natur”, Haupt Verlag, 2007.

Ε. Γράβας, «Τεχνολογία Πλεκτικής», Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 2008.

W. Holthaus, “Maschen Lexikon (Edition Textil)”, Deutscher Fachverlag, GmbH, 2007.

C. Iyer, B. Mammel, W. Schäch, “Rundstricken. Theorie und Praxis der Maschentechnik”, 1991.

K.-F. Au, “Advances in Knitting Technology”, Woodhead Publishing Series in Textiles, 2011.

J. Wilson, “Handbook of Textile Design: Principles, Processes, and Practice”, 2001.