Έλεγχος Ποιότητας Γραμμικών Ινοδομών

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Έλεγχος Ποιότητας Γραμμικών Ινοδομών
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 4+1 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 8,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Ε
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Η εμβάθυνση στην έννοια και στη χρησιμότητα της ποιότητας και του ελέγχου ποιότητας στην Κλωστοϋφαντουργία. Η απόκτηση γνώσεων για το σχεδιασμό συστημάτων ελέγχου ποιότητας των Κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων στη βιομηχανία.

Η ποιότητα, η διαχείριση ποιότητας και ο έλεγχος ποιότητας στις σύγχρονες συνθήκες παραγωγής. Οργάνωση εργαστηρίου και σχεδιασμός ελέγχου ποιότητας νημάτων σε κλωστήριο. Φυσικές και μηχανικές ιδιότητες, χαρακτηριστικά νημάτων. Επίδραση ιδιοτήτων και χαρακτηριστικών των ινών στα παραγόμενα νήματα. Εφαρμογές Στατιστικής στον έλεγχο ποιότητας ημιεπεξεργασμένων και τελικών νημάτων για την επίλυση προβλημάτων. Μελέτες εξειδικευμένων περιπτώσεων (case studies).

Ασκήσεις σχετικές με τον προσδιορισμό της ποιότητας των ενδιάμεσων προϊόντων Κλωστικής και των νημάτων (γραμμική πυκνότητα, στρίψη, υγροσκοπικότητα, οπτική ανομοιομορφία μάζας, εφελκυστική αντοχή, τριβή, μάλλιασμα, χωρητική ανομοιομορφία μάζας).


B. C. Goswami, J. G. Martindale, F. L. Scardino, “Textile Yarns: Technology, Structure and Applications”, John Wiley and Sons, New York, 1977.

G. A. V. Leaf, “Practical Statistics for the Textile Industry”, I, The Textile Institute, Manchester, 1984.

J. E. Booth, “Principles of the Textile Testing”, 1986.

G. A. V. Leaf, “Practical Statistics for the Textile Industry” II, The Textile Institute, Manchester, 1987.

Μ. Bona, “Statistical Methods for the Textile Industry”, Comett Eurotex, 1993.

Μ. Bona, “Textile Quality”, The Textile Institute, Manchester, 1994.

W. E. Morton, J. W. S. Hearle, “Physical Properties of Textile Fibres”, The Textile Institute, Manchester, 1997.

B. P. Saville, “Physical Testing of Textiles”, Woodhead Publishing Ltd, 1999.

A. Πριμέντας, “Έλεγχος Ποιότητας Νημάτων – Εργαστηριακές Ασκήσεις”, 2004.


Νέες Τεχνολογίες Πλεκτικής

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Νέες Τεχνολογίες Πλεκτικής
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 2 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 4,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Ε
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα αποσκοπεί να καταστήσει τους σπουδαστές ικανούς να γνωρίζουν τις συμβατικές και καινοτόμες τεχνολογίες, οι οποίες εφαρμόζονται στη βιομηχανία παραγωγής πλεκτού υφάσματος, τις βασικές αρχές ηλεκτρονικών συστημάτων σχεδίασης και παραγωγής πλεκτού υφάσματος και τις εφαρμογές τεχνικών και καινοτόμων υφασμάτων.

Ιστορική αναδρομή στις τεχνολογίες Πλεκτικής. Στάδια εξέλιξης των πλεκτομηχανών. Τεχνολογικές εξελίξεις στις κυκλικές πλεκτομηχανές, μονόπλακες, δίπλακες, ειδικές μηχανές για γούνα, στις ευθύγραμμες πλεκτομηχανές και τις στημονομηχανές.

K. P. Weber, M. O. Weber “Wirkerei und Strickerei, Technologische und Bindungstechnische Grundlagen”, Μelliand, 2008.

D. J. Spencer, “Knitting Technology: A Comprehensive Handbook and Practical Guide”, Woodhead Publishing Series in Textiles, 2001.

F. Tellier-Loumagne, W. Kuhlmann, “Textildesign Stricken: Inspirationen aus der Natur”, Haupt Verlag, 2007.

C. Iyer, B. Mammel, W. Schäch, “Rundstricken. Theorie und Praxis der Maschentechnik”, 1991.

K.-F. Au, “Advances in Knitting Technology”, Woodhead Publishing Series in Textiles, 2011.

J. Wilson, “Handbook of Textile Design: Principles, Processes, and Practice”, 2001.

Ε. Γράβας, «Τεχνολογία Πλεκτικής», Εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, Αθήνα, 2008.


Σχέδιο Μόδας – Ιστορία και Αισθητική Σχεδίου

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Σχέδιο Μόδας – Ιστορία και Αισθητική Σχεδίου
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 3 Θεωρία + 3 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 6,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Ε
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα αποσκοπεί να καταστήσει τους σπουδαστές ικανούς να: σχεδιάζουν ελεύθερο σχέδιο, να δημιουργούν «φιγούρες» με μοντέλα, να σχεδιάζουν με τους σωστούς συνδυασμούς χρωμάτων, να χρησιμοποιούν εργαλεία σχεδίασης για την απόδοση του επιθυμητού αποτελέσματος, να αναπτύσσουν διάφορα μοντέλα ενδύματος, να κατανοούν τις πηγές έμπνευσης των τάσεων μόδας, να γνωρίζουν ιστορικά την εξέλιξη του ενδύματος, να αντιλαμβάνονται τις νέες τάσεις της μόδας και πώς αυτές μπορούν να αποδοθούν στη δημιουργία νέου ενδύματος και να γνωρίζουν τα βοηθητικά υλικά που χρησιμοποιούνται στα ενδύματα.

Υλικά και τεχνικές σχεδίασης. Ανάπτυξη ελεύθερου σχεδίου και μοντέλου-«φιγούρας», σώμα, κεφάλι, άκρα, αναλογίες γυναικείας, ανδρικής και παιδικής «φιγούρας». Αρμονία χρωμάτων, συνδυασμοί και αντιθέσεις. Ανάπτυξη χρωματιστών σχεδίων, Jacquard, σε χαρτί που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για εκτύπωση ή για ύφανση υφάσματος. Δημιουργία σχεδίων μοντέλων με διάφορους συνδυασμούς ένδυσης, όπως φούστα/μπλούζα ή υποκάμισο, ταγέρ, παλτό, παντελόνι/υποκάμισο. Ανάπτυξη σχεδίου μόδας σε μοντέλο, σε συνδυασμό με τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν. Ιστορία ενδύματος από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι σήμερα. Ανάλυση και παρουσίαση του χρονοδιαγράμματος από την παρουσίαση των τάσεων μόδας μέχρι την παράδοση των ενδυμάτων, βραχυπρόθεσμη–μακροπρόθεσμη πρόγνωση μόδας. Παραλαβή σχεδίων από πηγές δημιουργίας, ανάλυση των τάσεων μόδας για τη δημιουργία προτύπου. Διάθεση ενδύματος σύμφωνα με τις απαιτήσεις της αγοράς. Προσδιορισμός και χαρακτηριστικά βοηθητικών υλικών κατασκευής ενδύματος.

B. Payne, G. Winakor, J. Farrell-Beck, «Ενδυματολογία – Ιστορία της Ενδυμασίας», 2009.

J. Peacock, “Costume 1066–1990”, 2000.

G. Cooklin, “Introduction to Clothing Manufacture”, 1991.

H. Carr, B. Latham, “The Technology of Clothing Manufacture”, 2nd Edition.

A. D. D’Ortenzio, «Ελεύθερη Σχεδίαση Μόδας – Σκαριφήματα», 1999.

W. Aldrich, «Σχεδίαση και Κοπή Γυναικείων Ρούχων», 2009.

K. McKelvey, «Έρευνα Μόδας – 1600 Ιδέες», 2005.

B. Wirschun, «Ηλεκτρονική Σχεδίαση Ενδυμάτων με Corel Draw», 2009.

Y. Li, “The Science of Clothing Confort”, 2001.

S. De Clerck, “Future Textile, Surprising Textiles, Design and Art”, 2008.


Χρωματομετρία και Απομίμηση Αποχρώσεων

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Χρωματομετρία και Απομίμηση Αποχρώσεων
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 3 Θεωρία + 3 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 6,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Ε
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Σκοπός του μαθήματος είναι η κατανόηση της αντικειμενικής έκφρασης των χρωμάτων με βάση τη φασματοφωτομετρία και οι εφαρμογές της στον ποιοτικό έλεγχο, την απομίμηση αποχρώσεων και την έκφραση της βαφικής δύναμης χρωμάτων.

Η εργαστηριακή εξάσκηση στην επιτυχή απομίμηση διαφόρων ειδών αποχρώσεων επιτρέπει την πλήρη αφομοίωση των θεωρητικών γνώσεων.


Θεωρία της χρωματομετρίας. Χρωματικός χώρος CIEL*a*b*. Εκτίμηση διαφοράς χρώματος, ΔE*, CMC και άλλες μορφές. Εφαρμογή της διαφοράς χρώματος στον έλεγχο ποιότητας. Εκτίμηση της δύναμης βαφής. Εκτίμηση και σύγκριση παρόμοιων χρωμάτων, παρτίδες, σύγκριση χρωμάτων διαφορετικών κατασκευαστών. Δοκιμασίες αντοχής και εκτίμηση πειραματικών αποτελεσμάτων επεξεργασιών βελτίωσης αντοχών. Δημιουργία και μέτρηση προτύπων, χρήση τους στη βιομηχανία. Παρτιδοποίηση αποχρώσεων και βελτιστοποίηση αποδεκτών παρτίδων βαφείου. Συνδυαστικότητα χρωμάτων και είδη αποχρώσεων.

R. G. Kuehni, “Color: An Introduction to Practice and Principles”, Wiley, 2004.

G. A. Klein, “Industrial Color Physics”, Springer, 2010.

G. Wyszeki, W. S. Stiles, “Color Science: Concepts and Methods, Quantitative Data and Formulae”, Wiley, 2000.

E. Reinhard, “Color Imaging: Fundamentals and Applications”, A. K. Peters, 2008.

D. Malacara, “Color Vision and Colorimetry: Theory and Applications”, SPIE Press, 2002.

R. W. G. Hunt, “Measuring Colour”, Ellis Horwood Ltd, 1991.

N. Ohta, A. R. Robertson, A. A. Robertson, “Colorimetry: Fundamentals and Applications”, John Wiley and Sons, 2005.

M. D. Fairchild, “Color Appearance Models”, John Wiley and Sons, 2005.

R. W. G. Hunt, “The Reproduction of Colour”, John Wiley and Sons, 2004.

R. S. Berns, F. W. Billmeyer, M. Saltzman, “Billmeyer and Saltzman’s Principles of Color Technology”, 3rd Edition Wiley, 2000.

R. McDonald, “Colour Physics for Industry”, The Society of Dyers and Colourists on behalf of the Dyers’ Company Publications Trust, 1987.

A. K. R. Choudhury, “Modern Concepts of Color and Appearance”, Science Publishers, 2000.

K. Lee, M. S. Mohammadi, “Modelling the Reflectivity of Oily Coatings on Textile Substrates”, J. Text. Inst., 100, 120 (2009).


Νανοτεχνολογικές Εφαρμογές Βιοπολυμερών

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΣΠΕΡΙΓΡΑΦΗΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Νανοτεχνολογικές Εφαρμογές Βιοπολυμερών
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μεικτό
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙAΣ 3 Θεωρία + 2 Εργαστήριο
ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ 6,0
ΤΥΠΙΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Ε
ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Ειδικής Υποδομής
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Όχι



Το μάθημα έχει στόχο να επιτρέψει στους σπουδαστές να αφομοιώσουν σύγχρονες γνώσεις παραγωγής εξειδικευμένων ινών και να κατανοήσουν σημαντικές εφαρμογές των βιοπολυμερών, μακρομοριακών ενώσεων που εμφανίζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά συμβατότητας με ζωντανούς οργανισμούς.

Νανοτεχνολογία και νανοΐνες. Κύριες μέθοδοι παραγωγής νανοϊνών. Σχεδίαση και είδη νανοϊνών. Χαρακτηρισμός νανοϊνών, μορφολογία, μοριακή δομή και μηχανικές ιδιότητες. Ηλεκτροϊνοποίηση. Βασικοί παράγοντες ηλεκτροϊνοποίησης, υλικά (πολυμερή, σύνθετα, κεραμικά) και ιδιότητες αυτών. Τα διαλύματα και οι ιδιότητές τους, διαλυτότητα πολυμερούς, ιξώδες, επιφανειακή τάση, πτητικότητα, αγωγιμότητα. Το ηλεκτρικό πεδίο στην ηλεκτροϊνοποίηση, ιοντισμός και επιφανειακά φορτία. Η διαδικασία της ηλεκτροϊνοποίησης, παράμετροι του πολυμερούς, ηλεκτροτεχνικές και περιβαλλοντικές παράμετροι, ηλεκτροϊνοποίηση τήγματος. Σχεδίαση συσκευών ηλεκτροϊνοποίησης και συλλεκτών. Προτυποποίηση της ηλεκτροϊνοποίησης, ιξωδοελαστικά χαρακτηριστικά, αποτύπωση του ψεκασμού, σχέσεις και δυνάμεις. Ορισμός και είδη βιοπολυμερών βιοϋλικών, βιοεμπνευσμένα νανοϋλικά, σύνθετα και αυτο-οργανωνόμενα βιοϋλικά. Νανοδομές και νανοεργαλεία, πολυμερείς νανοαγωγοί, μεμβράνες, νανοκαλώδια και νανοΐνες, βιομοριακοί αισθητήρες, οπτικοί νανοβιοαισθητήρες, ενζυμικοί βιοαισθητήρες. Πολυμερή με αντιμικροβιακές ιδιότητες, χημική και βιολογική προστασία υφασμάτων, θεραπεία πληγών και εγκαυμάτων. Βιοπολυμερή και νανοΐνες στη Μηχανική ιστών, φυσικά και σύνθετα υλικά, ανάπτυξη και καλλιέργεια κυττάρων, συνέργεια με πρωτεΐνες. Βιοενεργά ικριώματα, δομή, παρασκευή και ιδιότητες. Ανάπλαση ιστών στην ορθοπεδική (οστά, σπονδυλική στήλη, μυελός), οδοντιατρική, νευροχειρουργική (νευρώνες), χειρουργική (δέρμα, αρτηρίες, όργανα). Φαρμακευτικά βιοπολυμερή, νανοτεχνολογικές εφαρμογές στην αποδέσμευση ουσιών.

C. G. Gebelein, C. E. Carraher, “Biotechnology and Bioactive Polymers”, American Chemical Society Symposium, Springer, 1994.

C. G. Gebelein, American Chemical Society, Division of Polymeric Materials: Science and Engineering, “Advances in Biomedical Polymers”, American Chemical Society Meeting, Plenum Press, 1987.

C. G. Gebelein, R. L. Dunn, “Progress in Biomedical Polymers”, American Chemical Society Meeting, Springer, 1990.

S. Dumitriu, “Polymeric Biomaterials”, Marcel Dekker, Inc., 2002.

S. W. Shalaby, “Polymers as Biomaterials”, American Chemical Society Meeting, Plenum Press, 1984.

M. Jenkins, Institute of Materials, Minerals and Mining, “Biomedical Polymers”, Woodhead Publishing Ltd/Maney Pub. on behalf of Institute of Materials, Minerals and Mining, 2007.

E. Chiellini, “Biomedical Polymers and Polymer Therapeutics”, Springer, 2001.

M. I. Shtilman, “Polymeric Biomaterials”, I, VSP, 2003.